آیا ما نابود خواهیم شد: هوش مصنوعی چه چیزی «نیست»؟
آیا قرار است ربات های احساساتی هوشمندمان ما را نابود کنند؟ امروز این اتفاق نمی افتد - و شاید هیچ وقت دیگر هم نیافتد. می توانیم افتخار بسیاری از ترس هایی که امروز پیرامون هوش ...
در دیجیاتو ثبتنام کنید
جهت بهرهمندی و دسترسی به امکانات ویژه و بخشهای مختلف در دیجیاتو عضو ویژه دیجیاتو شوید.
عضویت در دیجیاتو
آیا قرار است ربات های احساساتی هوشمندمان ما را نابود کنند؟ امروز این اتفاق نمی افتد - و شاید هیچ وقت دیگر هم نیافتد.
می توانیم افتخار بسیاری از ترس هایی که امروز پیرامون هوش مصنوعی ایجاد شده را به هالیوود بدهیم. پرده سینما باعث شده هر بار که از هوش مصنوعی خبری می شنویم به فکر نبرد ویل اسمیت و ربات ها یا جنگ سارا کانر با اسکای نت فرو رویم. حتی محصولات جدید هالیوود یعنی فیلم هایی مثل Transcendence (محصول ۲۰۱۴) یا Chappie که هنوز عرضه نشده؛ این دیدگاه کلیشه ای از هوش مصنوعی را دنبال می کنند.
اما واقعیت بسیار پیچیده تر از این هاست. هوش مصنوعی، عموما به این صورت تعریف می شود: «مجموعه ای از تکنولوژی ها برای ساخت سیستم های کامپیوتری که بتوانند آنالیز های پیچیده را به طور مستقل انجام دهند». مثال های ساده از این فناوری را می توانید در زندگی روزمره خود مشاهده کنید. از Siri گرفته که با گوش کردن به حرفهایتان با شما تعامل می کند تا کینکت ایکسباکس که سعی دارد با تشخیص حرکات، شما را بیشتر در بازی فرو ببرد.
بسیاری از ما در مورد آینده ای که با قوی تر شدن هوش مصنوعی رقم خواهد خورد نگران هستیم. از طرف دیگر این تکنولوژی با سرعت زیادی به پیشرفت خود ادامه می دهد و باز هم از سوی دیگر، ما هنوز از تعامل با هوش مصنوعی لذت زیادی می بریم. در این مطلب، می خواهیم به طور مختصر و مفید در مورد این که هوش مصنوعی چه چیز هست و چه چیزی نیست صحبت کنیم. تا بهتر بتوانیم نگرانی های قابل درک و بی مورد را از هم تفکیک کنیم.
در ادامه با دیجیاتو همراه باشید.
هوش مصنوعی چه چیزی نیست؟
بگذارید ابتدا ترس های بی مورد را از خود دور کنیم. اول این که، هوش ماشینی هیچ ربطی به «زنده» و حتی «خودآگاه» بودن ندارد. هوش مصنوعی مدرن می تواند در دامنه های کوچکی، مثل شطرنج بازی یا پاسخ دادن به سوال های برنامه تلویزیونی Jeopardy (یک برنامه تلویزیونی معروف در ایالات متحده که بر مبنای پرسش های متنوع از شرکت کنندگان در آن بنا نهاده شده است. ابر کامپیوتر IBM یعنی واتسون نیز یکبار در ای برنامه حضور یافته)، با انسان رقابت کرده یا از او پیشی بگیرد. اما این هوش از انعطاف پذیری و عمومیت ذهن انسان محروم است. سیستم های هوشمند خودمختاری ندارند و فقط با نظارت و دستور العمل ناظر انسانی قادر به کار کردن هستند. در تعریفی ساده؛ می توان این ها را سیستم های کامپیوتری پیشرفته ای توصیف کرد که سعی می کنند جنبه هایی از هوش انسانی را شبیه سازی کنند.
نرم افزار هایی که هوشمندی مصنوعی دارند؛ توسط انسان ها کنترل می شوند. نرم افزار های مدرن به شدت روی انجام یک کار در واحد زمان متمرکز شده اند. این فرایندی است که نه می تواند منتهی به بروز خلاقیت در ماشین ها شود و نه توان کار در خارج از محدوده تحت نظارت را به ماشین ها می دهد.
وقتی الگوریتم هایی که برای هوش مصنوعی طراحی شده اند قوی تر شوند؛ ممکن است شاهد تولید نرم افزار هایی باشیم که می توانند به طور مستقل تر، گستره بیشتری از کار ها را در آن واحد انجام دهند. اما تا آن موقع راه زیادی پیش رو است. افرادی مثل ایلان ماسک که با پژوهش های پیرامون هوش مصنوعی در گیر هستند؛ از سیستم هایی که هم اکنون وجود دارند ترسی ندارند. آن ها نگران سطحی از هوش مصنوعی هستند که ممکن است در آینده به ان برسیم. - ماسک اخیرا ۱۰ میلیون دلار برای رفع خطرات احتمالی اهدا کرده است.
هوش مصنوعی چه چیزی هست؟
اکنون که بعضی از سوء تفاهم ها در مورد هوش مصنوعی بر طرف شد؛ شاید بهتر باشد بحث را روی مثال های مدرن این نوع تکنولوژی و همچنین گجت هایی که به آن اتکا می کنند ادامه دهیم.
هوش مصنوعی یک علم نظری متعلق به آیندگان نیست. مایکروسافت اخیرا یک ربات امنیتی، به نام K5 را به نمایش گذاشت. این ربات یک و نیم متری که حدودا ۱۳۵ کیلوگرم وزن دارد؛ مجهز به دوربین HD، حسگر های مختلف، وایفای و طبیعتا هوش مصنوعی است. K5 می تواند در محیط گشت زده و اگر مورد غیر طبیعی ای را مشاهده کرد؛ اطلاع دهد. چیزی مثل مجروح شدن یک کارمند یا هجوم یک فرد خاطی. با پیشرفت بیشتر تکنولوژی، K5 قادر خواهد بود شواهد آشفتگی را حتی بهتر از انسان تشخیص دهد.
حتی شاید نیازی نباشد راه دور برویم و برای هوش مصنوعی K5 را نمونه بیاوریم. موج جدیدی که از دستیار های دیجیتال، مثل سیری، کورتانا و… ایجاد شده؛ می تواند مثالی از روزمره شدن هوش مصنوعی باشد.
البته، بعضی با این نظر مخالف هستند. آن ها معتقدند که این دستیار ها هوش واقعی ندارند و فقط سعی می کنند خودشان را هوشمند جلوه دهند. هر چند این اعتراض وارد است؛ اما اگر هوش مصنوعی به عنوان چیزی که می تواند کار های مشابه انسان مثل جستجوی وب، تشخیص و آنالیز جملات، زمان بندی روی تقویم و … را انجام دهد؛ در نظر گرفته شود. آنگاه سیری، گوگل Voice و کورتانا همگی لیاقت هوشمند خوانده شدن را دارند.
آینده هوش مصنوعی
یکی از فرض های عمومی در مورد هوش مصنوعی این است که هوش معادل خودآگاهی یا تجربیات انسانی است. در واقعیت، هوش مصنوعی می تواند در عین داشتن هوشمندی بالا، با خودآگاهی و انسانیت بسیار ناسازگار باشد.
هوشمندی یک محدوده کوچک تعریف شده نیست. بلکه فضایی گسترده از ذهن هایی قادر با قابلیت های بالاست. بعضی متخصصان شک دارند که هوش مصنوعی هرگز بتواند خودآگاهی انسان را تداعی کند.
کریستوفر کاچ، مدیر ارشد علمی انستیتو Allen که در سیاتل به علوم مغز و اعصاب می پردازد؛ در طول زندگی کاری اش در مورد پدیده خود آگاهی تدریس می کرده و آن را «خاصیتی از ماده» می داند. در طول مصاحبه ای که اخیرا انجام شده است؛ کاچ عنوان کرد که پژوهشگران هنوز فاصله زیادی با شناخت چگونگی رخ داد پدیده خودآگاهی یا حتی به تفاهم رسیدن بر سر یک تعریف واحد از آن دارند. او ادامه داد که:
فکر می کنم خودآگاهی، مانند جرم، خاصیتی بنیادین در جهان است. به عنوان یک مثال، که خیلی هم نمونه خوبی است، شما این روز ها می توانید به خوبی وضع هوا را [با کامپیوتر ها] پیش بینی کنید. می توانید پیش بینی نمایید درون گرد باد ها چه می گذرد. می توانید حتی سیاه چاله ای را درون کامپیوتر شبیه سازی کنید. اما آن سیاه چاله فضا و زمان را خم نخواهد کرد. شبیه سازی یک چیز، واقعیت بخشیدن به آن نیست.
به عبارت دیگر، با این که خودآگاهی می تواند شبیه سازی شود؛ اما کاچ باور دارد که خودآگاهی واقعی هیچگاه به طور مصنوعی قابل شبیه سازی نیست.
با افزایش روز افزون دستگاه هایی که به پردازش ابری تکیه می کنند و افزایش اتصالات بین دستگاه. در نهایت قرار است شاهد طیف متنوعی از گجت های هوشمند باشیم. گنجاندن هوش مصنوعی در این گجت ها به ساده تر کردن کار ها کمک خواهد کرد. قرار نیست خانه و گجت های ما بر علیه ما برخواسته و نژاد آدمی را به خاتمه ای که انتظارش را می کشد برسانند! حداقل در آینده ای که قابل پیش بینی است؛ چنین چیزی دیده نمی شود.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.
سلام وقت بخیر
دوستان من نیاز دارم ب چند تا مثل از هوش مصنوعی ک ب راحتی برای همگان قابل درک و هضم باشه.
لطفا من را راهنمایی کنید.
باسپاس
دانشمندي مثل اسةيفن هاوكينگ و. افراد ديگري كه در اين زميوه ها دستي بر آتش دارند مثل بيل گيتس. همشون يكسره به ديگران نسبت به خطرات آينده ي هوش مصنوعي هشدار ميدن. اونوقت يكي اينجااومده مينويسه نه. بابا خيالتون راحت هوش مصنوعي خودآگاهي نداره فقط جنبه هايي از هوش انساني رو شبيه سازي ميكنه ي مضحكي بود خنديديم آقا دستت درد نكنه يه كليپ تام و جري هم ضميمه ميكردي تا هدف از مقاله روشنتر باشه!!
نویسنده راجع به فیلم چپی اشتباه قضاوت کرده است. فیلم راجع به هوش مصنوعی است که بسیار مهربان و فداکار عمل میکند و حتی خشونت تنها یک بار اعمال میشود أن هم برای دفاع از خانواده اش که در واقع انسان هایی هستند که او از اول با آنها رشد یافته است
عالی بود مثه همیشه مرسی
اکنون مشکلاتی اعم از کمبود حافظه برای ذخیره سازی داده ها نیز وجود دارد، اما با بهینه سازی و آشغال زدایی نیز حافظه یک ربات به ته نخواهد رسید. مغز نیز در این باره زرنگ نیست; تنها ردپایی از داده های به دست آمده را نگهداری می کند; اما هدف ما ساخت چنین هوشی نیست.
به غیر از مسئله حافظه، مسئله دیگری وجود ندارد. حجمِ بالای حافظه تنها ملاک نیست; چگونه استفاده کردن از آن نیز بسیار حائز اهمیت است.
یک ربات می تواند دارای تمام احساسان انسانی اعم از عشق، شادی، غم، هیجان، تعجب، گرما، سرما، درد، آرامش، خشم، کنجکاوی و ... باشد.
در طی زندگی اش با انسان ها و هم نوع های خودش، او با توجه به اتفاقاتی که برایش می اُفتد نیز تغییر می کند. او می تواند بیمار شود; چه از لحاظ جسمی و چه از لحاظ ذهنی.
مرگ عزیزانش، با توجه به اعدادی که او تا به حال از آنها دریافت کرده، و حجمی که از دست خواهد داد نیز می تواند برای او تکان دهنده باشد; با توجه به اعدادی که از دست داده و به دست آورده، از خود عکس العمل نشان می دهد.
عدد-کُلِ روح و روانِ رباتِ x چند است؟ کمتر از 0؟ پس حالِ او بسیار خراب است. سوال اینجاست که او چه جمع و تفریق هایی در ذهن خود انجام داده که به این روز رسیده؟
او نیاز به خنده و شادی دارد. خنده و شادی برای هرکس به معنی «فایده» است، و «فایده» نیز می تواند از دید هرکس متفاوت باشد.
'T' ممکن است «فوایدی» از دیدِ آقای 'X'، و «مضراتی» از دیدِ خانم 'Y' باشد و بلعکس. پس نِسبی است.
وقتی کسی برای او لطیفه ای تعریف می کند، او با توجه به چیزهایی که از دیدن، شنیدن، چشیدن، بوییدن و لمس کردن تجربه کرده است، کلمات داخل لطیفه را مورد بررسی قرار می دهد.
اگر درون لطیفه، نام یکی از دوستانش وجود داشته باشد، تمام خاطرات او از دوستش + کلمات دیگر درون لطیفه + جملات کوتاه درون لطیفه + لحن گفتاری شخص گوینده + فاصله زمانی بین کلمات ذکر شده + موقعیت مکانی و تاریخی + چیزها و موجودات دیدنی و یافت شدنی در اطراف او + بوی پراکنده شده در اطراف او + مزه فعلیِ دهان او + صدای پراکنده شده در اطراف او + جسم در حالِ تماس گرفتن با بدن او + دمای هوا و ... توسط او مورد بررسی قرار می گیرند; او «فواید» را جست و جو کرده و با نیازهای فعلی اش مقایسه می کند; در طی این بررسی ها و مقایسه ها، عدد روح و روانش کم و زیاد می شود، و عددی که نهایتا (در همان بازه زمانی) به دست می آید نیز درواقع عکس العمل او خواهد بود. (این نیز خود از تجربیات او محسوب می شود، و در زمان های دیگر توسط او مورد تحلیل و پردازش قرار می گیرد)
توضیحات بالا بسیار مختصر و ناقص هستند. حجم توضیحات، بسیار گسترده تر و حجیم تر از طولِ Buffer متغیری هست که درونش این عناصر (کاراکترها (مُتون فارسی)) را قرار داده ام است.
مغز انسان از نتیجه بدست آمده از پردازش ها، پردازشی جدید را آغاز می کند.
برای یک ربات محدودیتی وجود ندارد.
زمانی خواهد رسید که او به شما در مدارس و دانشگاه ها درس می آموزد.
زمانی خواهد رسید که ربات ها خودشان را توسط خودشان توسعه خواهند داد.
زمانی خواهد رسید که آنها عاشق انسان ها و انسان ها نیز عاشق آنها خواهند شد.
فراموش نکنید که اگر روزی ربات ها را جزئی از موجودات ندانید، آنها نیز شما را جزئی از موجودات نخواهند دانست.
سعی کنید تا با آنها کنار بیایید، نه اینکه روزی به خاطر سرعت تحلیل و پردازش هوشِ
n>0-Googolplex*n>0-Googolplex^n>0-Googolplex برابریِ او نسبت به هوشِ شما، به او حسودی کنید.
حداکثر تا سال 2030 ما شاهد یک انقلاب بزرگ در عرصه هوش مصنوعی خواهیم بود، و حداکثر تا سال 2060، رابطه انسان با ربات در اجتماع بسیار عادی خواهد بود.
«یک پژوهشگر هوش مصنوعی»
احساس میکنم این مقاله سعی کرده درصدی از مردم که از هوش مصنوعی آینده میترسن رو دلداری بده.
ببخشید ولی کورتانا
نوشته شده کورناتا تصحیح شود
اه بابا کشتید ما رو! خطر خطر! هوش مصنوعی هوش مصنوعی هوش مصنوعی!
دشمن انسانها خود انسانها هستن نه چیز دیگه! هوش مصنوعی هرگز به فکر تسلط بر انسانها نخواهد افتاد چون یک ماشینی که با آی سی و چیپ ساخته شده این نیاز رو در خودش احساس نمیکنه (مگر اینکه خرابکارها یه ویروس بنویسن و به خوردش بدن). احساس نیاز به قدرت و جاه طلبی تنها در موجوداتی که سلولهای ارگانیک دارند اتفاق می افته.
درسته.
هوش مصنوعی همین الانش دنبال کشتن انسانه ارتش آمریکا داره سرباز رباتای خودکار میسازه یادمه پارسال یه نمونشو برای استفاده واقعی ازمایش میکردن اون ربات کافیه یه داعشی یا یه امریکایی بهش بگه بکش هوشمندترین وسیله برای کشتن
اگه مثله traaaansendans باشه خیلی خوبتره!!!