کشف مجسمه ای در چین که یک مومیایی را در درون خود نهفته داشت
وجود مجسمه های حاوی اجزای بدن انسان، تا پیش از این تنها در مکزیک تأیید شده بود: حالا اما، به نظر می آید که در چین نیز می توان آنها را یافت. چندی پیش مجسمه ای ...
وجود مجسمه های حاوی اجزای بدن انسان، تا پیش از این تنها در مکزیک تأیید شده بود: حالا اما، به نظر می آید که در چین نیز می توان آنها را یافت.
چندی پیش مجسمه ای از بودا در این کشور کشف شد که بدن مومیایی شده یک راهب با همان حالت در داخل آن گنجانده شده بود.
در ادامه این مطلب با دیجیاتو همراه باشید.
مجسمه مذکور که سال گذشته در موزه درنتز واقع در هلند به نمایش در آمد، کمی قبل به مرکز پزشکی Meander در Amersfoort منتقل شد و یک سیتی اسکن کامل روی آن صورت گرفت. سپس تحت نظر اریک بروجین، کارشناس هنر بودائیسم، از طریق آندوسکوپی، نمونه هایی از مجسمه مذکور دریافت گردید.
گفته می شود که مومیایی کشف شده در داخل این مجسمه (تنها نمونه ای که تا به حال کشف شده) متعلق به یکی از اساتید بودائیسم به نام Liuquan است که در مدرسه Chinese Meditation کار می کرده و حوالی سال 1100 پس از میلاد از دنیا رفته است.
آندوسکوپی و سیتی اسکن انجام شده روی این مجسمه، ضمن کشف مومیایی مذکور، منجر به روشن شدن جزئیات دیگری هم شد که در ادامه به ذکر آنها خواهیم پرداخت.
در جریان آزمایشات، نمونه هایی از ماده ای خاص که هنوز ماهیت آن معین نگردیده، از حفره های شکمی مومیایی دریافت شد که نتایج خارق العاده ای از آن به دست آمد: در بخش هایی که زمانی محل قرار گرفتن اندام های داخلی آن فرد بودند، کاغذی یافت شد که حاوی حروفی به زبان چینی باستان بود.
تیم تحقیق، بر این باورند که Liuquan، خود، اقدام به مومیایی کردن بدنش نموده تا به یک «بودای زنده» بدل شود؛ فرایندی خسته کننده که تکمیل آن مستلزم ریاضتی سخت و دشوار است.
ناگفته نماند در آن دوران، برخی بر این باور بودند که مومیایی شدن مرگ محسوب نمی گردد و در عوض حالت معنوی ویژه ای است.
در ژاپن، راهب هایی که می خواستند خود را مومیایی کنند، به مدت 1000 روز تنها آب می نوشیدند و از انواع دانه ها و مغز ها تغذیه می کردند. پس از آن، به مدت 1000 روز تنها ریشه گیاهان، پوست درخت کاج و نوعی چای چینی را تناول می نمودند که از درختی به نام لاک الکل (lacquer) تهیه شده و نوعی ماده سمی بود که راهب ها برای ضد عفونی کردن در برابر باکتری ها از آن استفاده می کردند.
پس از آنکه هزار روز از مرگ راهب ها می گذشت، تابوت شان را باز می کردند و اجسادی که فرایند مومیایی شدن به خوبی روی آنها انجام گرفته بود را داخل مجسمه ها قرار می دادند. آنهایی هم که بدن شان مومیایی نشده بود را مجددا به داخل تابوت باز می گرداندند و به خاطر تلاششان مورد تقدیر قرار می دادند.
احتمال بسیار کمی هم وجود دارد که اندام های داخلی این مومیایی ها از بدن آنها خارج شده و در عوض با تکه هایی از کاغذ پر می شده. گفتنی است که این مجسمه تا 11 اردیبهشت ماه سال 1394 در موزه تاریخ طبیعی Hungarian در معرض دید عموم قرار خواهد داشت.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.
1000 روز آب و دانه ی گیاه
1000 روز هم ریشه ی گیاه و پوست درخت کاج و چای چینی
بعدش چطوری می مردند؟ یعنی می رفتند دیگه تو تابوت می خوابیدند و هیچی نمی خوردند؟ یا با خوردن موارد بالا، می مردند؟!!
خیلی جالب بود
خب چرا بازش نمیکنن؟ میترسن گارانتیش باطل بشه؟
آنهایی هم که بدن شان مومیایی نشده بود را مجددا به داخل تابوت باز می گرداندند و به خاطر تلاششان مورد تقدیر قرار می دادند.
ابله بودن. به جای اینکه از زندگیشون لذت ببرین .خودشون رو غذاب میدادن. برای همینه که من با هیچ نوع مذهبی میانه خوبی ندارم
من که هیچکدومو قبول ندارم فقط به اصل انسانیت پایبندم
" گفتنی است که این مجسمه تا ۱۱ اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۴ در موزه تاریخ طبیعی Hungarian در معرض دید عموم قرار خواهد داشت."خوبه هم یه سر میرم ویزام باطل نشه هم یه تفریحی کرده باشیم:D
تو عکس اسکن شده انگار سرش بیشتر خم شده. این تفاوت برا چیه؟
یه 0 اضافه داره !
چه جالب علاقه شدیدی به اینجور کارها دارم به آوار باستانی اما تا الان نشده دنبالش برم از اینجور پستا بیشتر کار کنید ، اما عقایدشون هم حالب بوده هاااا اینکه فکر میکردن مومیایی مرده حساب نمیشه و اینجور چیزا خداییش به نظرم جالبه
مومیایی شدن ، مرگ محسوب نمیشود
تقریبا شبیه روزه مرگ هندیها
و شاید انجماد انسانها مریض، و خارج کردنشون از اوحالت زمانی که علم راه حلی برای مداوای بیماریشون پیدا کنه
جاویدگانی و بقای همیشگی، آرزویه دیرینه بشر
توی عکس اول به نظر می رسه پاهاش از زانو بریده شده.